Δεύτε λάβετε φως …

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, όλα τα φώτα της εκκλησίας σβήνουν και πέφτει παντού σκοτάδι.  Ο ιερέας ψάλλει το «Δεύτε λάβετε φως» και βγαίνει με τη λαμπάδα του αναμμένη μέσα από την Ωραία Πύλη και δίνει φως στους εκκλησιαζόμενους.  Μετά την Ανάσταση, οι πιστοί μεταφέρουν στο σπίτι τους το Αγιο Φως.

Η μεταφορά προς το σπίτι είναι από μόνη της ένα στοίχημα.  Να κρατηθεί η λαμπάδα αναμένη παρ’ όλες τις αντίξοες συνθήκες μέχρι να φτάσει στον προορισμό της.  Πόσα χέρια δεν έχουν καεί από το λυωμένο κερί, πόσα ρούχα δεν έχουν σημαδευτεί, πόσα τρυκ δεν έχουν εφευρεθεί για να φτάσει «ζωντανό» το φως στον προορισμό του!

Κι όμως πολλές φορές η μάχη χάνεται προς στιγμή, από ένα φύσημα του ανέμου, μια στιγμή απροσεξίας, μια αγκαλιά, ένα φιλί.  Τότε αναζητάμε να βρούμε την ζωντανή φλόγα στην λαμπάδα του διπλανού μας, διπλανού που με αυτονόητο αλτρουϊσμό μας μεταλαμπαδεύει το φως, περιμένοντας κι από εμάς να τον συντρέξουμε στην δύσκολη στιγμή.  Εναν διπλανό που εκείνη την στιγμή είναι «φίλος μας» κι ας μην τον ξέρουμε ή ας τον μουτζώνουμε από μέσα μας επειδή ο σκύλος του γαυγίζει τα μεσάνυχτα…

Η φλόγα, το Αγιο Φως για τους πιο θρησκευόμενους, φτάνει τελικά στον προορισμό της χάρη στην προσπάθειά μας αλλά κυρίως χάρη στην αυτόματη συνεργασία μας με συνανθρώπους μας που τις περισσότερες φορές ούτε καν γνωρίζουμε!  Μαγικό δεν είναι? Οσοι με γνωρίζετε, ξέρετε ότι δεν είμαι θρησκευόμενος με την «στενή» έννοια του όρου.  Ομως αυτή η τελετουργία της κοινωνικής αλληλεγύης πάντα με γοήτευε και ακόμα το κάνει.

Κάθε χρόνο πάντοτε κερδίζεται ο πόλεμος κι ας χάνονται μερικές μάχες – σβυσίματα.  Αυτό είναι το αποτέλεσμα της μαγικής κατ΄εμένα συνεργασίας που βιώνουμε αυτή τη βραδυά του χρόνου.  Μερικοί θα πείτε ότι είναι θρησκευτικό πρόσταγμα ή ότι είναι ένα έθιμο.  Εγώ πιστεύω ότι είναι κάτι παραπάνω.  Είναι η στιγμή του χρόνου να γευτούμε μια κοινωνία αγάπης χωρίς πρέπει και ιδιοτέλειες.

Δεν μπορώ να φανταστώ μια κοινωνία που βλέποντας κάποιος το δικό του κερί να σβύνει, θα ορμήσει να σβύσει και το κερί του διπλανού του, έτσι για να υπάρχει … ισότητα.  Μιας κοινωνίας του τύπου: «γιατί εσύ κι όχι εγώ?».  Μιας ισοπέδωσης προς τα … κάτω.  Δυστυχώς τέτοια φαινόμενα τα ζούμε όλο συχνότερα και όλο πιο κοντά μας.

 


 

Τι με έπιασε και τα γράφω όλα αυτά.  Ο Offroader δεν είναι χώρος ούτε πολιτικών, ούτε θρησκευτικών, ούτε κοινωνικών (με την ευρύτερη έννοια) αναζητήσεων και προβληματισμών.  Θέλουμε κι επιδιώκουμε να είναι διαδικτυακός χώρος για αποστασιοποίηση από τα «δύσκολα» της καθημερινότητας και να προσφέρει την «ξενοιασιά» της φυγής από τα προβλήματά μας.  Εστω για λίγο, έστω εικονικά…

Τι θέλει να πεί ο ποιητής επιτέλους, θα σκέπτεστε.  Απλά με αφορμή τις τελευταίες εξορμήσεις της παρέας, όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ ότι πολλοί αγαπημένοι φίλοι, που με ενθουσιασμό ακολουθούσαν, τώρα πλέον δεν μπορούν.  Οχι δεν θέλουν: δεν μπορούν.  Ντρέπομαι να τηλεφωνήσω να πω ελάτε, όταν με τα έξοδα ενός σαββατοκύριακου θα βγει το 10ήμερο.  Ντρέπομαι να τηλεφωνήσω όταν ο φίλος μου είναι άνεργος κι απελπισμένος.  Ντρέπομαι ...

 

Είναι σαν ο άνεμος να τους έσβυσε την λαμπάδα και περιμένουν από όσους από εμάς έχουμε ακόμα το «φως» να τους το δόσουμε.

 

Κι εμείς που ακόμα έχουμε το φως τι να κάνουμε? Να το κρύψουμε μην μας το πάρουν?  Να το κρύψουμε μην μας το σβύσουν?  Να φορέσουμε ματόχαντρα μη τυχόν μας ματιάσουν?  Ή να το κρατήσουμε ζωντανό και να το προσφέρουμε απλόχερα και με όποιον τρόπο μπορούμε σε όσους περισσότερους γίνεται?

Δεν ξέρω για εσάς αλλά προσωπικά η απάντηση μου φαίνεται ξεκάθαρη.  Ας κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να μοιραστούμε με τους φίλους μας αυτό το –αμυδρό έστω- φως που κουβαλάμε.  Ας κάνουμε εξορμήσεις στα «μέτρα» της παρέας.  Ας πάρουμε φίλους μαζί μας.  Ας τους «ταξιδέψουμε» με τις φωτογραφίες μας, χωρίς όμως να τους κάνουμε να ζηλέψουν.  Ας σκεφτούμε λύσεις …  Σίγουρα υπάρχουν λύσεις και θέλω τις ιδέες σας.

Ας μην σκοτώσουμε αυτή τη μαγική φλόγα που καίει και μας γεμίζει δύναμη και κουράγιο για να ζούμε.  Ας την κρατήσουμε αναμένη όπως το Πάσχα κερδίζοντας πάντα τον πόλεμο κι ας έχουμε χάσει μάχες…  Στο χέρι μας είναι!

Καλή Ανάσταση μάγκες.

 

 

Υ.Γ.: και για να ευθυμήσουμε λίγο ... η λύση με τις λαμπάδες βρέθηκε:

 

Προβληματισμοί ...

Γιατί οι Καμικάζι φορούσαν κράνος;

Κάποιος είπε
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account