Εναλλακτικές εκδρομές, ... εναλλακτικά

Πηγαίνει ο κόσμος σήμερα εκδρομές;  Που;  Πως;  Πόσο συχνά;  Παρά το γεγονός ότι από παντού ακούγονται κραυγές αγωνίας, γκρίνιες κι ιαχές διαμαρτυρίας για τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία όλοι έχουμε περιέλθει, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν ακόμα αρκετοί που πηγαίνουν εκδρομές!

Κι ας μη γελιόμαστε.  Για εκείνους, που τα "μετράνε" με πόνο και δάκρυ προκειμένου να μην χάσουν ακόμη μια -την τελευταία ίσως- αγαπημένη απόλαυση που μετατράπηκε ξαφνικά σε πολυτέλεια τα πράγμα είναι πολύ δύσκολα αφού προτιμούν να "κόβουν" από αλλού προκειμένου να μη στερηθούν τις εκδρομές που τόσο αγαπάνε.  Κάποιους -πιο τυχερούς- η κρίση τους άγγιξε απαλά κι ευγενικά και κάποιοι, που δεν είναι και λίγοι, έχουν ξεγράψει ακόμα και τη λέξη από το λεξιλόγιό τους!  Ένα είναι σίγουρο:  Η κρίση μας έχει αναγκάσει να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε αλλά και πολλές από τις συνήθειές μας.

Κάποιοι λοιπόν -πάλαι ποτέ- ατρόμητοι offroaders, που εκδράμουν ακόμα με τα τετρακίνητά τους και κάποτε σνόμπαραν τις περιηγητικές εκδρομουλές, αναγκάστηκαν να βάλουν αρκετό νερό στο κρασί τους.  Από τη μια το κόστος του καυσίμου κι από την άλλη το ρίσκο κάποιας ανεπιθύμητης βλάβης, έχουν αλλάξει σημαντικά το ύφος και το στυλ των εξορμήσεων.  Στις περισσότερες περιπτώσεις οι αποστάσεις κι οι άσκοπες περιηγήσεις μειώθηκαν.  Οι παρέες μίκρυναν.  Τα πολλά χιλιόμετρα έπαψαν να είναι αυτοσκοπός κι οι περισσότεροι δεν φλερτάρουν πια με τ' ανυπέρβλητα εμπόδια και δεν “σπρώχνουν” τα αυτοκίνητά τους στα όρια “έτσι για πλάκα”.

Έτσι, αν έχετε τη τύχη να ανήκετε σ’ αυτούς που εκδράμουν ακόμα, σίγουρα έχετε κάνει κι εσείς τις δικές σας “τροποποιήσεις” ή περικοπές.   Όμως στον αντίποδα, απολαμβάνετε το προνόμιο των άδειων δρόμων και των περιπλανήσεων -χωρίς κρατήσεις- στα ξενοδοχεία ή τους ξενώνες και μαζί μ’ αυτό, κάτι σαν αντίτιμο, σίγουρα αντιμετωπίζετε τα έκπληκτα -πολλές φορές καχύποπτα και γεμάτα υπαινιγμούς- βλέμματα των ντόπιων στις απομεμακρυσμένες περιοχές που σε ζυγίζουν για να μετρήσουν "από πούθε έρχεσαι συ", πόσο κάνει το αυτοκίνητο, τα ρούχα κι ο εξοπλισμός σου, που βρίσκεις τα λεφτά και κυρίως πόσο "λαμόγιο" είσαι!

Το τι αφήσαμε πίσω μας το ξέρουμε όλοι καλά! Το τι κερδίζουμε όμως, είναι ο λόγος για τον οποίο γράφτηκε αυτό το άρθρο.  Γιατί ως γνωστόν:  “Ουδέν κακόν, αμιγές καλού!”

Οι κάτοικοι της επαρχίας έχουν κι αυτοί τα κεσάτια τους. Αφού οι Αθηναίοι δεν ταξιδεύουν πια εκτός των τειχών, ξενοδοχεία, ξενώνες, ταβέρνες, καφενεία, κάθε είδους επιχειρήσεις για δραστηριότητες στη φύση, σουβενιρτζίδικα, τοπικά προϊόντα ακόμη και ψιλικατζίδικα βλέπουν το τζίρο τους να πέφτει.  Κι όλοι μαζί αισθάνονται πως τελικά “οι Αθηναίοι” δεν ήταν και τόσο UFO!  Ή τουλάχιστον είχαν και τα καλά τους.  Οι μάσκες πέφτουν, οι τιμές κατεβαίνουν και το τσίπουρο ρέει.

“Κοπιάστε να βγάλετε φωτογραφία το μαγαζί” μας καλεί ένας καλοστεκούμενος μπάρμπας στ’ Άγραφα με βαμμένα τα κατάλευκα μαλλιά του που ποζάρει με το καφεδάκι του πάνω στο φρεσκοβαμμένο κι όρθια δίπλα τη κυρά του.  “Μην ψωνίσετε, αν δεν θέλετε.  Μόνο κοπιάστε να βγάλετε μια φωτογραφία. Να μπει άνθρωπος στο μαγαζί”.

Αρκετά χιλιόμετρα πιο ψηλά, στη ράχη, εκεί που δε φυτρώνει ούτε χορτάρι, ο αέρας θερίζει χειμώνα καλοκαίρι κι η θέα είναι εκπληκτική, σταματάμε για μια στιγμή για να βγάλουμε φωτογραφίες.  Μακριά παίρνει το μάτι μας ένα σταματημένο αγροτικό.  Μόλις μας βλέπει βάζει μπροστά, κι έρχεται και παρκάρει δίπλα στα αυτοκίνητά μας, σβήνει και μας πιάνει αμέσως τη κουβέντα.

Ο Νίκος είναι βοσκός και παρακολουθεί τα κατσίκια του με το αγροτικό.  Έχει να μιλήσει σε άνθρωπο μέρες.  Έχει φέρει τα κοπάδια από τον Αλμυρό και προσπαθεί να συνεφέρει το μαντρί που έμεινε, όπως κάθε χρόνο, στο έλεος του χειμώνα.  Δεν πουλάει τα ζώα τους στους εμπόρους.  Από τη μια τον κλέβουν κι από την άλλη κοροϊδεύουνε τον κόσμο.  Έχει κάποιες οικογένειες στη Λαμία και σε άλλα μέρη που αγοράζουν κατ’ ευθείαν.  Φτιάχνει και τυρί.  Λίγοι πήζουν πια τυρί με τον παραδοσιακό τρόπο.  Στο τυρί δεν κάνει σκόντο.  Ο κόπος είναι πραγματικά μεγάλος.  Το χέρι του τον πονά ασταμάτητα.  Ο Νίκος, το πολύ 30 χρονών, ζει μόνος κι απομονωμένος και μοιάζει να του αρέσει η ζωή που έχει διαλέξει.  Δεν έχει τηλεόραση και δεν ακούει ειδήσεις.  Ό,τι και να συμβεί στον κόσμο, η δικιά του ζωή δεν πρόκειται να αλλάξει.  Ανακάλυψε από μόνος του, εδώ και χρόνια  “το εμπόριο χωρίς μεσάζοντες” και δεν συμφωνεί με τους συναδέλφους του που κυνηγάνε τις επιδοτήσεις αντί να δουλεύουν.

Στην άλλη πλευρά του βουνού, ψηλά σ’ ένα ξέφωτο πάνω από τη Χρύσω μια άλλη φωνή που οριακά ακούγετε πάνω από τον θόρυβο της μηχανής και του αυτοκινήτου που σκαρφαλώνει στον χωματόδρομο μας ξαφνιάζει.  “E! Εσείς! Εσείς … παιδιά …σταματήστε, Ε! σταματήστε!”

Σταματάμε.  Φανταζόμαστε ότι πιο κάτω ο δρόμος είναι πεσμένος ή τέλος πάντων ότι κακό είχε συμβεί.  Πετάχτηκε μπροστά μας.  “Κοπιάστε στη καλύβα να σας κεράσω ένα τσιπουράκι.  Δυο μέρες έχει να περάσει αμάξι”.  Κάποιοι από τη παρέα κοντοστάθηκαν.  Κάποιοι έψαχναν να βρουν δικαιολογία για να τον αποφύγουν.  Και κάποιοι δέχτηκαν με χαρά παρασύροντας και τους υπόλοιπους.  Στο κάτω κάτω δεν μας κυνηγούσε ο χρόνος!

Ο Ηλίας είναι συνταξιούχος και ζει με την γυναίκα του Ελευθερία στη Χρύσω.  Το καλύβι το έφτιαξε μόνος του γιατί του αρέσει, να ανεβαίνει εκεί ψηλά, να οσμίζεται τον αέρα του βουνού και να περιποιείται τις καρυδιές του.  Η κυρία Ελευθερία είναι μόνιμα φρικαρισμένη.  Εκείνη ονειρεύεται τη ζωή στη Κόρινθο, στο καθαρό σπίτι της πόλης, κοντά στα παιδιά και τα εγγόνια της.  Αλλά ο Ηλίας έχει άλλα σχέδια.  Έχει φτιάξει ένα μεγάλο κρεβάτι στα κλαδιά μιας τεράστιας καρυδιάς για να αγναντεύει τις κορυφές και να απολαμβάνει το κελάηδημα των πουλιών.  Όμως η κρυφή του επιθυμία είναι άλλη.  Να βρισκόντουσαν λέει τέσσερεις Βουλγάρες να του κάνανε παρέα εκεί στη καρυδιά ! ...

Θα γνωρίζαμε αυτούς τους ανθρώπους αν τρέχαμε στα βουνά με πολυάνθρωπα κονβόι και μοναδικό στόχο να κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερα χιλιόμετρα και να “μετρήσουμε” την ικανότητα των τετρακίνητών μας;  Σίγουρα όχι.  Αξίζει άραγε αυτή η μεταστροφή;  Για εμάς αξίζει όσο τίποτα.

Τα ορεινά τοπία, οι στάνες, τα πανέμορφα μικροσκοπικά χωριά, τα γραφικά μαγαζάκια που μέχρι τώρα αποτελούσαν απλά σημεία αναφοράς στους χάρτες και τις περιπλανήσεις μας αποκτούν σιγά σιγά πρόσωπο.  Αποκτούν ονόματα, τηλεφωνικούς αριθμούς, ανθρώπινες ιστορίες, και γίνονται τμήμα διηγήσεων κι αναμνήσεων.  Μας πήρε χρόνο να ανακαλύψουμε κάθε δρόμο και κάθε παράκαμψη.  Μας πήρε χρόνο να “αποστηθίσουμε” τους χάρτες.  Τώρα με τη βοήθεια της κρίσης, ανακαλύπτουμε τους ανθρώπους που τόσο χρόνια μας κοίταγαν πίσω από τις μισάνοικτες πόρτες.  Μοιραζόμαστε μαζί τους τούς προβληματισμούς και τις ανησυχίες τους και ρίχνουμε δειλές ματιές στο δικό τους κόσμο τον τόσο διαφορετικό.

Ναι αξίζει.  Η κρίση έκανε τις εκδρομές μας πιο ανθρώπινες και εμάς λιγότερο υπερφίαλους!

 

Προβληματισμοί ...

Γιατί τα λένε meeting αφού όσοι συμμετέχουν γνωρίζονται ήδη;

Ανώνυμος
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account