Βούλα, η στραβούλα

Γιατί αλήθεια, είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα χωρίς να επηρεαστούμε συναισθηματικά;  Γιατί άραγε είναι τόσο δύσκολο να συνεχίσουμε τις καθημερινές μας ασχολίες χωρίς να παρατηρούμε διαρκώς, άλλοτε διακριτικά κι άλλοτε εντελώς αδιάκριτα, τη ζωή εκείνου του ιδιαίτερου και του διαφορετικού ατόμου που έτυχε να διασταυρωθεί με τη ζωή μας;  Και γιατί άραγε όταν η διαφορετικότητα χτυπήσει τη πόρτα της καθημερινότητάς μας, η ζωή μας διαταράσσεται τόσο έντονα;

Με άλλα λόγια γιατί η διαφορετικότητα γεννάει άλλοτε συμπόνια, άλλοτε υπέρμετρη τάση για βοήθεια ή συμπαράσταση, άλλοτε θαυμασμό κι άλλοτε οίκτο, αποστροφή, ενόχληση και σε ακραίες περιπτώσεις απόρριψη ή σκληρότητα και σε κάθε περίπτωση προβληματισμό και σκέψεις;

Ακόμη κι οι λέξεις που χρησιμοποιούμε όταν μιλάμε για θέματα που αφορούν στην αναπηρία και τη διαφορετικότητα υποδηλώνουν ότι ό άλλος έχει ένα κάποιο έλλειμμα, μια ανεπάρκεια ή τέλος πάντων, μια κάποια απόσταση από το φυσιολογικό και ταυτόχρονα φανερώνουν τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας μας αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητα.  Είτε το θέλουμε είτε όχι οι λέξεις χτίζουν μια σειρά από προκαταλήψεις, όχι μόνο απέναντι στην αναπηρία, αλλά και απέναντι στο ανάπηρο άτομο κι ελάχιστες φορές μπορούμε να αποφύγουμε τη «ταμπέλα».  Αυτά που εμείς φοβόμαστε, πιστεύουμε ή φανταζόμαστε, ανεξάρτητα από τις πραγματικές δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητες που βιώνει το ανάπηρο άτομο, καθοδηγούν τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας.  Έτσι όταν ένα ανάπηρο άτομο παίζει, γελά, τραγουδά, ζει με την καρδιά του, νιώθει φαίνεται κι είναι ευτυχισμένο μας δημιουργούνται άλλοτε συναισθήματα θαυμασμού κι άλλοτε απορίας.

Μα πως είναι δυνατόν να χαίρεται η τυφλή;

Η Βούλα (από το στραβούλα) είναι ένα ασπρόμαυρο τυφλό σκυλάκι που είχε την ατυχία να αναμετρηθεί με άσπλαχνες κι άγριες γάτες όταν ήταν ακόμη κουτάβι.  Το ένα της μάτι είναι τελείως λευκό και το άλλο, το φυσιολογικό..., αν το προσέξει κανείς με μεγαλύτερη προσοχή, θα διαπιστώσει ότι ήταν κάποτε κι αυτό βαριά κι ανεπανόρθωτα λαβωμένο από μυτερό νύχι.  Η Βούλα ζει στη προστατευόμενη περιοχή του φυσικού εκτροφείου ψαριών στη περιοχή Παλιοπόταμος στον Λούρο Αιτωλοακαρνανίας μαζί με μια άσπρη σκυλίτσα με τέσσερα άσπρα κουτάβια, έναν μαύρο αλήτη με άσπρα καλτσάκια κι ένα φουκαριάρικο λευκό μαλτέζικο με τη γούνα του ράστα σαν αρνί μερινός.

Η Βούλα, παρά την αναπηρία της, είναι ευτυχισμένη και κάνει ό,τι θα έκανε κάθε φυσιολογικός αδέσποτος σκύλος.  Γαυγίζει, τρέχει πίσω από τ’ αυτοκίνητα, ζητιανεύει φαγητό και στοργή, κουνάει την ουρά της, αναζητά με μανία την φροντίδα και την προστασία ενός αφεντικού, ορθώνει τ’ αυτιά της κάθε φορά που ακούει κάποιον πρωτόγνωρο ήχο, φυλάει τη περιοχή της και ξαπλώνει άλλοτε στη λιακάδα κι άλλοτε στον ίσκιο απολαμβάνοντας την ελευθερία της και τον καθαρό αέρα της εξοχής.  Κι όπως συμβαίνει συχνά με τα περισσότερα αδέσποτα σκυλιά, κατάλαβε με μιας ότι είμαστε σκυλάνθρωποι και μας υιοθέτησε.

Πέρασε μαζί μας τρεις ολόκληρες μέρες κι η αλήθεια είναι ότι μας πήρε κάμποσο μέχρι να ανακαλύψουμε ότι ήταν τελείως τυφλή.  Στην αρχή παρατηρήσαμε ότι ήταν μάλλον άτσαλη και δυσκολεύονταν να πάρει τη τροφή από το χέρι, αλλά θεωρήσαμε ότι το τάϊσμα στο στόμα ίσως και να αποτελούσε γι αυτήν μια άγνωστη πολυτέλεια.  Αλλά στη συνέχεια παρατηρήσαμε ότι δυσκολεύονταν να βρει ακόμη και το πιάτο της κι έτσι σταδιακά προσαρμόσαμε τη συμπεριφορά μας στις δικές της ανάγκες.  Της μιλούσαμε όταν πλησιάζαμε ή όταν απομακρυνόμασταν από αυτήν ώστε κάθε στιγμή να ξέρει που ακριβώς βρισκόμασταν και περιμέναμε να μυρίσει τον αέρα και να ανιχνεύσει τη τροφή που της προσφέραμε ακουμπώντας την κάτω με αργές κινήσεις.

Αλλά η Βούλα μας προβλημάτισε.  Στην αρχή τη λυπηθήκαμε με αποτέλεσμα να τη στουμπώσουμε με τροφή.  Στη συνέχεια τη θαυμάσαμε.  Κυνήγαγε τα γελάδια που είχαν το θράσος να μας πλησιάσουν και πεταγόταν στην άκρη του δρόμου κάθε φορά που άκουγε κάποιο αυτοκίνητο.  Τα αυτιά της κι η μύτη της σάρωναν διαρκώς τον αέρα και κάθε φορά που της μιλούσαμε κούναγε την κομμένη της ουρά με περίσσιο ενθουσιασμό και δεν ήταν λίγες οι φορές που υπολογίζοντας λάθος τη θέση στην οποία στεκόμασταν κουτούλαγε επάνω μας με δύναμη.  Και στο τέλος νιώσαμε αγωνία για λογαριασμό της.  Πως άραγε θα τα βγάλει πέρα;  Αλλά ήταν παχουλή, διακριτική, φιλική και πρόσχαρη κι ήξερε μια χαρά να φροντίζει τον εαυτό της.  Τα είχε ήδη καταφέρει πολύ καλά μέχρι εκείνη τη στιγμή.  Γιατί λοιπόν να μην κατάφερνε από εκεί κι ύστερα;

Η Βούλα δεν κινδυνεύει από το κοινωνικό στίγμα που επιβαρύνει τους ανθρώπους με αναπηρία και πολλές φορές οδηγεί στην επιδείνωση της κατάστασής τους.  Ούτε κινδυνεύει να χάσει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση της.  Παίρνει τη ζωή όπως ακριβώς είναι.  Δεν θλίβεται, δεν θυμώνει για την κατάστασή της.  Δεν κατηγορεί τις γάτες και τη «κακούργα πλάση».  Η αναπηρία της δεν αποτελεί πρόβλημα αλλά ούτε και διαφορά σε σχέση με τους άλλους σκύλους, γιατί απλούστατα δεν συγκρίνει τον εαυτό της μαζί τους.  Η Βούλα είναι ένας ευτυχισμένος σκύλος που ζει τη ζωή της μέρα με τη μέρα, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητές της, χωρίς να μεμψιμοιρεί για τις αδυναμίες της.  Δεν χρειάστηκε να «συνθηκολογήσει» με την ατυχία της γιατί απλούστατα δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό της ούτε άτυχο, ούτε ανάπηρο.

Κι ένα είναι σίγουρο.  Οι άλλοι σκύλοι δεν αντιμετωπίζουν την αναπηρία της με διακρίσεις, στερεότυπα, προκαταλήψεις, άνιση ή άδικη συμπεριφορά προς τη διαφορετικότητά της.  Τι ζώα!

Προβληματισμοί ...

Αυτό που στα γενέθλια σβήνεις τα κεράκια και όταν πεθάνεις στα ανάβουν... δεν το καταλαβαίνω.

Κάποιος είπε
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account