Σε πρώτο πρόσωπο

    Το 1997 έκανα την πρώτη μου πεζοπορία, μια λαμπερή ανοιξιάτικη μέρα στο Καλλίδρομο, χωρίς τον ειδικό εξοπλισμό, με απλά μποτάκια και ένα σχεδόν ακατάλληλο σακίδιο στην πλάτη, ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους κάθε ηλικίας, συνοδεύοντας την 13χρονη Ρηνιώ (την κόρη μου), με στόχο να μάθει το παιδί μου να ασχολείται με δραστηριότητες μέσα στη φύση!

    Διασχίσαμε το πυκνό ελατοδάσος, περάσαμε δίπλα από την λίμνη, βρήκαμε χιονούρες στα ανήλιαγα, συναντήσαμε άγρια μανουσάκια και κρόκους, διασχίσαμε το πυκνό δάσος και φτάσαμε μετά από κάμποσες ώρες, στην πολυπόθητη κορφή.  Μερικά βράχια εδώ κι εκεί, ένα τσιμεντένιο κολωνάκι (πολύς κόπος για το τίποτα σκέφτηκα), ώσπου το θέαμα που αντίκρισα, έφτανε για να αλλάξει τη ζωή μου παντοτινά.  Ξέχασα την κούραση της πρώτης φοράς καθώς αντίκρισα γύρω βουνοκορφές, πεδιάδες, ανάγλυφες κορυφογραμμές, τον ανοιχτό κι ανεμπόδιστο ορίζοντα και τη θάλασσα 1.399 μέτρα πιο κάτω.

    Όταν κατεβήκαμε και καταλήξαμε στη Μενδενίτσα συνόψισα την διαδικασία όλης της μέρας κι όταν έφυγε η σωματική κόπωση μετά από δύο μέρες, αισθάνθηκα τις ευεργετικές «συνέπειες» της φύσης και τότε είπα:  Αυτό είναι!  Ένας άλλος κόσμος με κέρδισε οριστικά και αμετάκλητα και σημάδεψε για πάντα τη ζωή μου, κάτι σαν την πρώτη αγάπη.

    Αν και έχουν περάσει 15 χρόνια από τότε μέχρι σήμερα, δεν κατάφερα να ξεχάσω την εντύπωση της πρώτης φοράς στο Καλλίδρομο, στοίχειωσα μαζί της.  Όταν διασχίζω ένα δάσος, όταν φτάνω σε κάποια κορυφή, τα συναισθήματά μου έχουν την ίδια ένταση.  Όταν πεζοπορώ μέσα στην φύση, χωρίς τίποτα ξένο ανάμεσά μας, χωρίς τίποτα τεχνητό ή «πλαστικό», αυτή κι εγώ, γίνομαι ένα μαζί της κι είναι σαν η αγάπη μας να δυναμώνει καθώς περνούν τα χρόνια, μια παράξενη αγάπη, ανεξάντλητη.  Κάποτε προσπάθησα να το αναλύσω, γιατί αυτός ο συγκεκριμένος έρωτας, γιατί το βουνό κι όχι κάτι άλλο, π.χ. την κωπηλασία ή το τένις;

    Ξεκίνησα παρατηρώντας τους συνοδοιπόρους μου: απλοί και σεμνοί άνθρωποι ποικίλου βιοτικού επιπέδου, ολιγαρκείς οι περισσότεροι, ακόμη κι όταν έχουν οικονομική ευμάρεια, χωρίς υπερβολές, είναι αυτοί που αγαπάνε το βουνό, είναι αυτοί που απλά χαίρονται τη συντροφιά στο καταφύγιο, στην κορυφή, στο ξεχασμένο ταβερνάκι ενός μικρού χωριού, αυτοί που χαίρονται την απλότητα της φύσης με απλότητα.  Φτάνοντας σε μένα, σκέφτηκα ότι αυτό που με κατέκτησε τελικά, είναι ο τρόπος ζωής που με δίδαξε το βουνό και επέδρασε καταλυτικά στο χαρακτήρα μου.

    Η διαβίωση και επιβίωση με απλά πράγματα, λιτά, η αναμέτρηση με τις δυνάμεις μου κάθε φορά, η επιτακτική ανάγκη να «ακούω» τα μηνύματα της φύσης, τις καιρικές συνθήκες, τα σημεία του ορίζοντα, να παρατηρώ προσεκτικά τα σημάδια του μονοπατιού, να χαίρομαι με τα απλά και φυσικά πράγματα σαν παιδί που τα αντικρίζει πρώτη φορά, η επίτευξη του στόχου ή απλώς η διαδρομή στις τέσσερις εποχές του χρόνου.  Το βουνό με κέρδισε γιατί με δίδαξε να ζω μετρημένα, απλά, αντικαταναλωτικά, να βάζω στόχους και να προσπαθώ πάντα με μέτρο, χωρίς να διακινδυνεύω κι ο δρόμος μου με οδήγησε έτσι σε ψηλές κορφές του κόσμου χωρίς να υποτιμήσω ποτέ τα μικρά μονοπάτια και τις μικρές διαδρομές.

    Στους σημερινούς δύσκολους καιρούς για όλους, ίσως η ορεινή πεζοπορία και ο τρόπος ζωής που διδαχτήκαμε στο βουνό, να μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε πολλά προβλήματα που πιθανόν να προκύψουν.  Ας είναι το καταφύγιό μας.  Ας μη την προδώσουμε λοιπόν αφού ο δρόμος για το καταφύγιο περνάει πρώτα και σχεδόν πάντα από μέσα μας...

Καλλιόπη Δηλαβεράκη

από τις ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ και τα μονοπάτια του Ε.Π.Ο.Σ. Φυλής  (ΜΑΡΤΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012 TEYXOΣ #10)

Πηγή: www.eposfilis.gr

Προβληματισμοί ...

Γιατί λέγονται πολύ-θρόνες αφού κάθεται μόνο ένας;

Ανώνυμος
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account